**B. Devrin hükümleri I. Borçlunun durumu
Madde 186 - Borçlu, alacağın devredildiği, devreden veya devralan tarafından kendisine bildirilmemişse, önceki alacaklıya; alacak birkaç kez devredilmişse, son devralan yerine önceki devralanlardan birine iyiniyetle ifada bulunarak borcundan kurtulur.
Akademik Değerlendirme
Borçlar hukuku dogmatiğinde tam iki tarafa borç yükleyen sözleşmelerin modeli olan satış sözleşmesinde, satıcının temel borcu, zilyetlik ve mülkiyeti alıcıya ayıpsız olarak devretmektir. Satılanın maddi, hukuki veya ekonomik niteliklerinde bir eksiklik (ayıp) bulunması hâlinde, TBK m. 219 vd. uyarınca satıcının ayıptan sorumluluğu (tekeffül borcu) doğar. Ancak hukuk düzeni, ticari hayatın gerektirdiği sürat, işlem güvenliği ve ispat zorluklarını dikkate alarak, ayıptan doğan hakların sonsuza dek kullanılabilmesini engellemek istemiştir. Bu amaçla sevk edilen TBK m. 231 (Mehaz OR Art. 210) hükmü uyarınca; satıcının ayıptan doğan sorumluluğuna ilişkin her türlü dava, satılandaki ayıp daha sonra ortaya çıksa bile, satılanın alıcıya devrinden başlayarak iki yıllık zamanaşımına tabidir. Bu kural, borçlar hukukunun genel on yıllık zamanaşımı kuralına (TBK m. 146) getirilmiş özel bir istisnadır (lex specialis).
Kanun koyucu, satıcının ağır kusurlu veya hileli olduğu durumlarda bu kısa zamanaşımı süresinden yararlanmasını dürüstlük kuralına (TMK m. 2) aykırı bularak, TBK m. 231/2 hükmünde; "Satıcı, ayıbı alıcıdan ağır kusuruyla gizlemişse, iki yıllık zamanaşımı süresinden yararlanamaz" istisnasını öngörmüştür. Bu durumda alıcının talepleri on yıllık genel zamanaşımına tabi olur.
Öte yandan, ayıptan doğan tazminat veya bedel indirimi taleplerinin, alıcı tarafından bir başka kişiye (alt alıcıya veya faktoring şirketine) devredilmesi sıklıkla karşılaşılan bir durumdur. Alacağın devri işlemi, borçlunun (satıcının) rızasına bağlı olmamakla birlikte, devrin borçluya bildirilmesi (ihbar) ifa süreci açısından hayati öneme sahiptir. Bu bağlamda, norm numarası olarak anılan TBK m. 186 uyarınca; borçlu (satıcı) alacağın devredildiğini devreden veya devralan tarafından kendisine bildirilmeden önce, iyiniyetle önceki alacaklıya (asıl alıcıya) ifada bulunursa borcundan kurtulur. Bu hüküm, ayıptan doğan alacağın devredildiği ancak satıcının bundan haberdar edilmediği durumlarda satıcının borcundan kurtulmasını sağlayan ve görünüşteki hak sahipliğini (Vertrauensschutz) koruyan dogmatik bir zırhtır.
Sonuç olarak; TBK m. 231, ayıptan doğan taleplerin "zamansal" sınırını çizerken; TBK m. 186, bu taleplerin el değiştirmesi hâlindeki "şahsi" ifa sınırını ve borçlunun iyiniyetini korumaktadır.
Satımda zamanaşımı rejiminin ve alacağın devrinde iyiniyetle ifanın teorik sınırlarını belirleyebilmek için, ilgili kurumların kurucu unsurlarının doktrindeki (Eren, Oğuzman/Öz, Nomer) yaklaşımlar çerçevesinde analiz edilmesi zorunludur:
A. Zamanaşımı (Verjährung) Kavramı ve Hukuki Niteliği: Zamanaşımı, bir hakkın (alacağın) kanunda öngörülen süre içinde kullanılmaması neticesinde, borçluya borcunu ifa etmekten kaçınma hakkı veren ve alacağı "eksik borç" statüsüne indiren hukuki bir kurumdur. Hak düşürücü süreden farklı olarak zamanaşımı hakkın özünü yok etmez, sadece dava edilebilirlik (dava yoluyla tahsil) vasfını zayıflatır. Zamanaşımı hâkim tarafından re'sen gözetilemez, mutlaka borçlu tarafından bir "def'i" olarak ileri sürülmelidir.
B. İki Yıllık Sürenin Başlangıç Anı (Teslim/Devir): TBK m. 231/1 uyarınca iki yıllık kısa zamanaşımı süresi, sözleşmenin kurulduğu veya ayıbın öğrenildiği tarihten değil, "satılanın alıcıya devrinden (tesliminden)" itibaren işlemeye başlar. Fikret Eren ve Haluk Nami Nomer'in eserlerinde vurgulandığı üzere, teslim ile birlikte alıcının mal üzerindeki fiili egemenliği başlar ve malı muayene etme imkânı doğar. Ayıp, teslimden 1.5 yıl sonra ortaya çıksa bile (gizli ayıp) alıcının dava açmak için sadece kalan 6 aylık süresi vardır. Ayıp, teslimden 2 yıl 1 gün sonra ortaya çıkarsa, alıcı hiçbir şekilde ayıba karşı tekeffül hükümlerine başvuramaz. Bu kural, ticari hayattaki risklerin sonsuza dek satıcının üzerinde kalmasını engelleme amacı (ratio legis) taşır.
C. Satıcının Ağır Kusuru (Grobe Fahrlässigkeit) ve Hilesi (Dolus): TBK m. 231/2 uyarınca, satıcının ağır kusuru (veya kastı) hâlinde iki yıllık kısa süre uygulanmaz. Ağır kusur, en basit dikkat ve özenin gösterilmemesi, herkesin öngörebileceği bir durumun öngörülememesidir. Hile (aldatma) ise, satıcının maldaki ayıbı bilmesi ve bunu kasten alıcıdan gizlemesidir. Oğuzman/Öz tarafından da belirtildiği üzere, satıcının malın nitelikleri hakkında kasten gerçeğe aykırı güvence vermesi de hile sayılır. Bu durumlarda, dürüstlük kuralı (TMK m. 2) gereğince kanun koyucu satıcıyı koruma şemsiyesinden çıkarır ve talepler on yıllık genel zamanaşımına (TBK m. 146) tabi olur.
D. Alacağın Devrinde İyiniyetle İfa (Bona Fides - TBK m. 186): Alacağın devri, tasarrufi bir işlem olup devir anında alacak devralana geçer. Ancak borçlu (satıcı) bu devir işlemine taraf değildir. TBK m. 186 uyarınca borçlunun iyiniyetli sayılabilmesi için, devir işlemini devreden veya devralandan öğrenmemiş olması ve durumun gerektirdiği özeni göstermesine rağmen bilebilecek durumda olmaması gerekir. Eğer borçlu iyiniyetle eski alacaklıya ifada bulunursa (örneğin ayıp sebebiyle ödenmesi gereken bedel indirimini asıl alıcıya öderse) borç hukuken sona erer. Devralan yeni alacaklı, artık satıcıdan talepte bulunamaz; sadece sebepsiz zenginleşme (TBK m. 77) veya vekaletsiz iş görme hükümlerine göre eski alacaklıya rücu edebilir.
Satımda iki yıllık zamanaşımı kuralı (TBK m. 231); genel zamanaşımı (TBK m. 146) haksız fiil zamanaşımı (TBK m. 72) ihbar külfetleri (TTK m. 23) ve garanti taahhütleriyle derin dogmatik etkileşimler içindedir.
A. Ayıp İhbar Külfeti ile Zamanaşımının Yarışması: Uygulamada sıklıkla karıştırılan ihbar külfeti (TBK m. 223 / TTK m. 23) ile dava zamanaşımı (TBK m. 231) dogmatik olarak birbirinden tamamen farklıdır. İhbar süreleri (örneğin ticari satımlarda 8 gün) "hak düşürücü" niteliktedir. Alıcı, malı süresinde muayene edip ayıp ihbarında bulunmazsa, malı ayıplı hâliyle "kabul etmiş" sayılır ve hakkın özü düşer. Dava zamanaşımı olan iki yıllık süre ise hakkın özünü düşürmez, talebin dava edilebilirliğini kısıtlar. Dolayısıyla bir alıcı, 8 gün içinde ayıp ihbarını usulüne uygun yapmış olsa dahi, davasını malın tesliminden itibaren 2 yıl içinde açmazsa, satıcı zamanaşımı def'i ileri sürerek davayı reddettirebilir. Her iki şartın da kümülatif olarak sağlanması zorunludur.
B. Aliud (Başka Şey) İfası ile Peius (Ayıplı İfa) Ayrımının Zamanaşımına Etkisi: Borçlar hukuku dogmatiğinin en köklü ayrımlarından olan "aliud/peius" tasnifi, uygulanacak zamanaşımı süresini doğrudan belirler. Teslim edilen mal, borçlanılan malla aynı cinste ancak nitelikleri eksikse bu bir "ayıplı ifadır (peius)" ve TBK m. 231 gereği iki yıllık zamanaşımına tabidir. Ancak teslim edilen mal, borçlanılan maldan tamamen farklı bir cinste ise (örneğin dizel araç yerine benzinli araç teslimi) bu bir "başka şey ifasıdır (aliud)". Aliud hâlinde borç hiç ifa edilmemiş sayılır, ayıba karşı tekeffül kuralları devreye girmez. Alıcı, sözleşmenin ifası talebini genel zamanaşımı olan on yıllık süre (TBK m. 146) içinde ileri sürebilir.
C. Haksız Fiil Zamanaşımı (TBK m. 72) ve Ürün Sorumluluğu (Zararların Yarışması): Eğer satılan maldaki ayıp, sadece malın kendi değerini düşürmekle kalmıyor, aynı zamanda alıcının kişi veya diğer malvarlığı değerlerine de zarar veriyorsa (örneğin ayıplı televizyonun patlayarak evi yakması) "ayıp sonucu doğan zarar (müspet zarar veya yansıma zarar)" söz konusu olur. Bu zararların tazmini talebi sözleşmeye aykırılık teşkil ettiği gibi aynı zamanda bir haksız fiildir (TBK m. 49). Haksız fiillerde zamanaşımı süresi, zararın ve failin öğrenildiği tarihten itibaren iki yıldır (TBK m. 72). Ancak haksız fiil, aynı zamanda bir ceza normunu ihlal ediyorsa (örneğin taksirle yaralama) ceza zamanaşımı süresi uygulanır. Satıcının ayıptan sorumluluğundaki teslimden itibaren iki yıllık mutlak süre ile haksız fiil süreleri yarışır (Anspruchskonkurrenz).
Satımda iki yıllık zamanaşımı kuralının katılığını, ağır kusur istisnasını (TBK m. 231/2) ve alacağın devrinde borçlunun iyiniyetli ifasını (TBK m. 186) somutlaştırmak adına şu iki laboratuvar vakayı inceleyelim:
Olay 1 (Gizli Ayıp, Zamanaşımının Dolması ve Ağır Kusur İddiası): Tacir (A) Fabrika Sahibi (B)'ye yurt dışından ithal ettiği endüstriyel bir dokuma makinesini 01.01.2020 tarihinde teslim eder. Makine, 01.06.2022 tarihinde (teslimden 2.5 yıl sonra) anakarttaki fabrikasyon bir lehim hatası (gizli ayıp) nedeniyle yanarak kullanılamaz hâle gelir. (B) derhâl ihtarname çeker ve 01.07.2022 tarihinde bedel iadesi için dava açar. Satıcı (A) ise cevap dilekçesinde TBK m. 231 uyarınca 2 yıllık zamanaşımının dolduğunu belirterek davanın reddini talep eder. Dogmatik Analiz: Bu vaka, TBK m. 231'in klasik uygulama alanıdır. Ayıp "gizli ayıp" niteliğinde olsa ve 2.5 yıl sonra ortaya çıksa da, yasa koyucu zamanaşımı süresini "teslim anından" başlatmaktadır. Dolayısıyla dava, 2 yıllık yasal süre dolduktan sonra açılmıştır. (B)'nin davası kural olarak zamanaşımı def'i nedeniyle reddedilecektir. Ancak (B) makinedeki anakart lehim hatasının satıcı (A) tarafından "ağır kusurla" veya "hileyle" (kasten) gizlendiğini ispat ederse (örneğin A'nın makinenin daha önce onarım gördüğünü bildiği hâlde sıfır gibi sattığını belgelerse) TBK m. 231/2 devreye girer. Ağır kusur ve hile hâlinde 2 yıllık süre uygulanamaz, on yıllık genel zamanaşımı (TBK m. 146) gündeme gelir ve (A)'nın zamanaşımı def'i reddedilerek işin esasına girilir.
Olay 2 (Ayıp Alacağının Devri, TBK m. 186 Uyarınca İyiniyetli İfa): Alıcı (X) Satıcı (Y)'den satın aldığı aracın ayıplı çıkması üzerine aralarındaki uzlaşma neticesinde (Y)'den 50.000 TL "değer kaybı (bedel indirimi)" alacağı hakkı kazanır. (X) bu 50.000 TL'lik alacağını nakit ihtiyacı sebebiyle (Z) Faktoring Şirketine yazılı olarak devreder (TBK m. 183). Ancak devir işlemi Satıcı (Y)'ye ihbar edilmez. Vade günü geldiğinde Satıcı (Y) aracı sattığı Alıcı (X)'in banka hesabına 50.000 TL'yi öder. Bir hafta sonra (Z) Şirketi, (Y)'ye ihtar çekerek 50.000 TL'nin kendisine ödenmesini talep eder. Dogmatik Analiz: Bu uyuşmazlık, TBK m. 186'nın (Borçlunun İyiniyetle İfası) kusursuz bir örneğidir. Alacağın devri, (X) ile (Z) arasında yazılı yapıldığı an geçerlidir ve alacak (Z)'ye geçmiştir. Ancak borçlu Satıcı (Y) bu devri öğrenmediği için iyiniyetlidir. TBK m. 186 amir hükmü gereğince, kendisine bildirim yapılmayan borçlu (Y) önceki alacaklısı olan (X)'e ifada bulunmakla borcundan hukuken ve kesin olarak kurtulur. (Z) Şirketi, satıcı (Y)'den ikinci kez ödeme talep edemez; davası pasif husumet ve borcun sukutu nedeniyle reddedilir. (Z)'nin tek hukuki çaresi, haksız yere tahsilat yapan devreden (X)'e karşı sebepsiz zenginleşme (TBK m. 77) veya sözleşmeye aykırılık hükümlerine dayanarak ödediği parayı geri istemektir.
Satımda zamanaşımı sürelerinin (TBK m. 231) ve borçlunun iyiniyetli ifasının (TBK m. 186) usul hukukunda (HMK) sözleşme mimarisinde (Legal Drafting) ve uyuşmazlık tasfiyesinde avukatların dikkat etmesi gereken stratejik boyutları şunlardır:
1. HMK Kapsamında Zamanaşımının "Def'i" Niteliği ve İlk İtiraz Süresi: Medeni Usul Hukuku (HMK m. 116 ve 141) uyarınca zamanaşımı, bir hakkın özünü ortadan kaldıran bir itiraz değil, borçluya ifadan kaçınma yetkisi veren bir "def'i"dir. Davalı (satıcı) avukatı, TBK m. 231 kapsamındaki 2 yıllık zamanaşımı def'ini mutlaka "cevap dilekçesinde" yasal süresi içinde (kural olarak tebliğden itibaren 2 hafta) açıkça ileri sürmelidir. Eğer süresinde ileri sürülmezse, davacı muvafakat etmediği sürece sonradan ileri sürülen zamanaşımı def'i "savunmanın genişletilmesi yasağına" takılacaktır. Hâkim, 2 yıllık sürenin geçtiğini dosyadan anlasa dahi, bunu re'sen gözeterek davayı reddedemez.
2. Legal Drafting: Sözleşme ile Zamanaşımı Süresinin Uzatılması: TBK m. 231/1'de belirtilen 2 yıllık zamanaşımı süresi nispi emredicidir. Taraflar, alıcı lehine bu süreyi uzatabilirler (örneğin sözleşmeye "satıcının ayıptan sorumluluğu teslimden itibaren 5 yıldır" şeklinde garanti şartı konulabilir). Ancak satıcı lehine bu sürenin kısaltılması veya tamamen kaldırılması hâlinde (sorumsuzluk anlaşması) satıcının ağır kusuru veya hilesi bulunuyorsa bu sorumsuzluk kaydı TBK m. 119/2 uyarınca kesin hükümsüz olacaktır. Ayrıca tüketici işlemlerinde TKHK m. 56 uyarınca asgari 2 yıllık süre kanuni bir sınır olup tüketici aleyhine kısaltılamaz.
3. Alacağın Devri İhbarnamesinin Şekli ve Zamanlaması (TBK m. 186): Alacaklı veya devralan vekillerinin, TBK m. 186'nın borçluya sağladığı iyiniyet korumasını kırmak için, alacağın devrine ilişkin temliknameyi gecikmeksizin noter aracılığıyla veya KEP (Kayıtlı Elektronik Posta) üzerinden borçluya ihbar etmeleri elzemdir. Adi posta veya sözlü bildirimlerin ispatı zor olacağından, borçlunun "iyiniyetli ödeme yaptım" (TBK m. 186) savunması mahkemelerde kolayca kabul görebilir.
Yargıtay Hukuk Genel Kurulu ve ilgili ihtilaflara bakan daireleri, satıcının ayıptan sorumluluğunda TBK m. 231 (2 yıllık süre) hükmünü katı bir şekilde uygulamakta, ancak ağır kusur ve hile istisnasını ile aliud teslimini dürüstlük kuralı çerçevesinde bir çıkış yolu olarak kullanmaktadır.
Satımda 2 Yıllık Zamanaşımının Başlangıcı ve Hile (TBK m. 231) hususunda Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'nun (HGK) klasikleşmiş yaklaşımında şu dogmatik kural şablonlaşmıştır: "6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 231. maddesi (mülga BK m. 207) uyarınca, satıcının ayıptan sorumluluğuna ilişkin her türlü dava, satılandaki ayıp daha sonra ortaya çıksa dahi, eşyanın alıcıya teslimi (devri) tarihinden itibaren iki yıllık zamanaşımına tabidir. Zamanaşımı süresi, ayıbın öğrenildiği tarihten değil, eşyanın teslim edildiği tarihten başlar. Somut olayda, davacı alıcı aracı 2013 yılında satın almış, araçtaki gizli ayıp (şase çatlağı) 2016 yılında ortaya çıkmıştır. Alıcı davasını 2 yıllık süre geçtikten sonra açmıştır. Kural olarak dava zamanaşımına uğramıştır. Ne var ki TBK m. 231/2 uyarınca, satıcı ayıbı ağır kusuru veya hilesiyle gizlemişse bu iki yıllık süreden faydalanamaz. Dosya kapsamındaki ekspertiz raporlarından, satıcının pert kaydı olan aracı dış görünüşünü düzelterek hileyle alıcıya sattığı sabittir. Bu itibarla satıcı ağır kusurlu ve hileli olup, iki yıllık kısa zamanaşımı def'inden yararlanamaz. Davanın genel zamanaşımı süresi içinde açıldığının kabulü ile esasa girilmesi yasa ve usule uygundur."
Alacağın Devrinde İyiniyetli İfa (TBK m. 186) bağlamında Yargıtay 15. Hukuk Dairesi'nin içtihat yönelimi son derece nettir: "TBK m. 186 (mülga BK m. 167) hükmüne göre borçlu, alacağın devredildiği kendisine bildirilmeden önce, iyiniyetle önceki alacaklıya ifada bulunarak borcundan kurtulur. Dosyadaki bilgi ve belgelerden, davacı faktoring şirketinin temlik aldığı alacağa ilişkin ihbarnameyi davalı borçluya 15.04.2018 tarihinde tebliğ ettirdiği, ancak davalı borçlunun bu tarihten önce 10.04.2018 tarihinde asıl alacaklıya (satıcıya) borcunu banka havalesiyle ödediği anlaşılmaktadır. Borçlu, temliki öğrenmeden önce iyiniyetle ifada bulunduğundan borcu sona ermiştir. Davacı faktoring şirketinin, borcu sona ermiş olan borçludan mükerrer ödeme talep etmesi hakkın kötüye kullanılmasıdır; davanın reddine karar verilmesi isabetlidir."
Türk Borçlar Kanunu'nda yer alan Satımda İki Yıllık Zamanaşımı (TBK m. 231 / OR Art. 210) rejimi ile Alacağın Devrinde İyiniyetle İfa (TBK m. 186 / OR Art. 167) kurumları, borçlar hukuku dogmatiğinde Fikret Eren, M. Kemal Oğuzman, Turgut Öz ve Haluk Nami Nomer'in eserleri ekseninde; "Sürenin Başlangıç Anının Adaletsizliği" ve "Gelişen Teknolojinin Göz Ardı Edilmesi" bağlamında çok derin kuramsal eleştirilere ve teorik fay hatlarına maruz kalmaktadır.
Birinci ve en sert felsefi eleştiri, Sisteminizdeki "Haksız Fiillerde Zamanaşımı ve Bedensel Zararlarda Zamanaşımının Başlangıcı Sorunu" tartışmalarında da vurgulandığı üzere; TBK m. 231'deki Zamanaşımının Öğrenme Tarihinden Değil 'Teslim Tarihinden' İtibaren Başlamasının, Modern Üretim İlişkilerinde Alıcıyı Savunmasız Bırakmasıdır. Oğuzman/Öz ve Eren'in öğretilerinde haklı olarak işaret edildiği üzere; kanun koyucu ticari sirkülasyonu hızlandırmak için iki yıllık objektif bir sınır koymuştur. Ancak otomotiv, elektronik veya ağır sanayi makinesi gibi günümüzün teknolojik ürünlerinde yer alan bazı sistematik / fabrikasyon ayıplar (örneğin yazılım hataları veya metal yorgunlukları) eşyanın doğası gereği ancak 3 veya 4 yıllık bir kullanımdan sonra fiziken ortaya çıkabilmektedir. Ayıbın fiziken ortaya bile çıkmadığı bir 2 yıllık sürenin sonunda alıcının tüm dava haklarının yasa zoruyla elinden alınması, borçlar hukukunun temel direği olan denkleştirici adaleti (Justitia commutativa) derinden sarsmaktadır. Avrupa Birliği'nin güncel Tüketici Satış Direktifleri ve modernleşen Alman Medeni Kanunu (BGB § 438) zamanaşımı ve garanti sürelerini eşyanın ömrüne ve ayıbın niteliğine göre esnetirken; Türk hukukunun 19. yüzyıldan kalma "teslim anından itibaren başlayan katı 2 yıllık süre" dogmatiğine takılıp kalması kanunlaştırma tekniği (Legistik) açısından ağır bir zafiyettir. Bu dogmatik pranga, mahkemeleri adaleti sağlayabilmek adına sürekli olarak zorlama "hile (TBK m. 36)" karineleri veya "aliud" yorumları üretmeye zorlamaktadır.
İkinci dogmatik eleştiri, TBK m. 186'da Düzenlenen 'Borçlunun İyiniyetle İfasının Korunması' İlkesinin, Dijital Çağda İhbar Külfetleriyle Birlikte Zayıf Alacaklıyı Mağdur Edebilmesidir. Nomer ve Öz'ün eserlerinde de vurgulandığı üzere; devir işleminin geçerli olması için yazılı şekil yetmekte (TBK m. 184) borçluya ihbar ise sadece ifanın kime yapılacağı hususunda önem taşımaktadır. Ancak günümüz elektronik ticaretinde, milyonlarca alacağın saniyeler içinde menkulleştirilip devredildiği piyasalarda, eski alacaklıların (genellikle büyük şirketlerin veya paravan firmaların) borçluyu yanıltarak tahsilat yapmaya devam etmesi ve iflas edip ortadan kaybolması sıklıkla yaşanmaktadır. Hukukun salt borçlunun subjektif "bilmiyordum" beyanını koruyup, ispat yükünü temlik alan yeni alacaklıya (çoğu zaman küçük tedarikçilere) yüklemesi, görünüşteki haklılığı korumakla birlikte, devredenin kötüniyetini cezalandıracak güçlü ve hızlı mekanizmalar (örneğin zorunlu merkezi elektronik alacak sicili gibi sistemler) kurmadığı için, alacağın devri müessesesini riskli bir güven oyununa dönüştürmektedir.
Bu yorum, Av. Fethi Güzel tarafından akademik dürüstlük ilkeleri çerçevesinde hazırlanmıştır.
Kullanılan kaynaklar:
Yorumun kapsamı: Bu çalışma, 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 1 Temmuz 2012'de yürürlüğe giren 186. madde metnine dayanır.
Görüş: Kapsamlı öğretici yorum benimsenmiştir.
Güncellik: Bu yorum, 16.05.2026 tarihi itibariyle günceldir.