II. Hay ata k ast, pek kötü veya onur kırıcı davranış
Madde 162 - Eşlerden her biri diğeri tarafından hayatına kastedilmesi veya kendisine pek kötü davranılması ya da ağır derecede onur kırıcı bir davranışta bulunulması sebebiyle boşanma davası açabilir. Davaya hakk ı ola n eşi n boşanma sebebini öğrenmesinden başlayarak altı ay ve her hâlde bu sebebin doğumunun üzerinden beş yıl geçmekle dava hakkı düşer. Affeden tarafın dava hakkı yoktur.
Akademik Değerlendirme
4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun İkinci Kitap Aile Hukuku, Birinci Kısım Evlilik Hukuku kısmında "Boşanma Sebepleri" arasında ikinci sırada yer alan 162. madde, "Hayata kast, pek kötü veya onur kırıcı davranış" alt başlığını taşımaktadır. Mehaz İsviçre Medeni Kanunu'nun (ZGB) 115. maddesine dayanan bu emredici hükmün temelindeki ratio legis, evlilik birliğinin temelini, eşlerden birinin kişisel güvenliğini, bedensel bütünlüğünü veya insan onurunu doğrudan ve ağır biçimde tehdit eden eylemlerle sarsan hallerde, mağdur eşe bu katlanılmaz hukuki bağdan süratle kurtulma imkânı tanımaktır. Yasa koyucu, evlilik kurumunun kutsallığına ve korunmasına değer vermekle birlikte, yaşam hakkı ve insan haysiyeti gibi en üstün anayasal değerlerin evlilik şemsiyesi altında yok edilmesine müsaade etmeyerek, bu ağır ihlalleri "mutlak" ve "özel" bir boşanma sebebi olarak düzenlemiştir.
Maddede yer alan "hayata kast", "pek kötü davranış" ve "ağır derecede onur kırıcı davranış", tek bir madde çatısı altında toplanmış olsalar da, her biri kendi içinde bağımsız maddi unsurlar barındıran ve ayrı ayrı değerlendirilmesi gereken üç farklı fiili durumdur. Bu üç sebepten herhangi birisinin varlığı ve mahkemece ispatlanmış olması, hâkimin evlilik birliğinin diğer eş için çekilmez hâle gelip gelmediğini ayrıca araştırmasına gerek kalmaksızın doğrudan boşanma kararı vermesini gerektirir. Ancak bu mutlak boşanma sebeplerinin her birinin gerçekleşip gerçekleşmediği, tarafların sosyo-kültürel yapıları, eylemin ağırlığı ve failin kastı göz önünde bulundurularak hâkim tarafından büyük bir titizlikle ve öznel (sübjektif) bir değerlendirmeyle tespit edilmelidir.
Hayata kast Eşlerden birinin diğerini öldürme niyetiyle gerçekleştirdiği, ölüm neticesi doğurmasa dahi bu amaca yönelmiş her türlü fiili teşebbüs veya eylemdir. Eşin fiziksel olarak silah veya kesici aletle saldırmasının yanı sıra, intihara teşvik etmesi veya onu ağır bir tehlike anında kasten yardımsız bırakarak ölmesini beklemesi gibi menfi (ihmali) davranışlar da bu kavramın sınırları içindedir.
Pek kötü davranış Eşin bedensel veya ruhsal bütünlüğüne zarar veren, zulüm ve eziyet niteliği taşıyan her türlü ağır ve insafsız eylemler bütünüdür. Devamlı surette küfredilmesi, ağır dayak atılması, kişinin aç veya susuz bırakılması, odaya kilitlenerek hürriyetinden yoksun kılınması veya doğal olmayan cinsel ilişkilere zorlanması gibi eylemler pek kötü davranışın en tipik yansımalarıdır.
Ağır derecede onur kırıcı davranış Eşin toplumsal saygınlığını, şeref ve haysiyetini başkalarının gözünde doğrudan hedef alan, onu küçük düşüren ve "eş" konumundan ziyade aşağılık bir varlık gibi muamele gösterilmesini ifade eden haksız fiillerdir. Bu davranışın boşanma sebebi sayılabilmesi için sıradan bir hakaretin ötesinde, olayın oluş şekli ve tarafların durumu itibarıyla "ağır derecede" bir onur kırıklığı yaratması kanuni bir zorunluluktur.
6 ay hak düşürücü süre TMK m. 162 uyarınca, davaya hakkı olan mağdur eşin, boşanma sebebini oluşturan söz konusu eylemleri (hayata kast veya diğerlerini) öğrendiği tarihten itibaren işlemeye başlayan ve davanın açılması için öngörülen sübjektif zaman sınırıdır. Bu süre bir zamanaşımı değil, hak düşürücü süre olduğundan, hâkim tarafından davanın her aşamasında re'sen dikkate alınır ve sürenin geçmesiyle dava hakkı düşer.
5 yıl objektif süre Boşanma sebebini oluşturan eylemin gerçekleştiği (sebebin doğduğu) tarihten itibaren başlayan ve mağdur eylemi hiç öğrenmemiş veya çok geç öğrenmiş olsa bile, beş yılın dolmasıyla iptal ve dava hakkını kesin olarak ortadan kaldıran mutlak (objektif) süredir.
Affetme Hayata kast, pek kötü davranış veya ağır derecede onur kırıcı eyleme maruz kalan eşin, bu eylemi gerçekleştiren kusurlu eşi sözlü, yazılı veya davranışlarıyla (zımni olarak) bağışlamasıdır. Kanunun açık hükmü gereği, affeden tarafın TMK m. 162'ye dayanarak dava açma hakkı kesin olarak düşer; zira af, evlilik birliğini bu eyleme rağmen sürdürme iradesinin hukuki bir beyanıdır.
scraper'dan karar yok, ileride güncelle
Olay 1: Kocasından uzun yıllar boyunca sistematik psikolojik şiddet gören, eve kapatılarak insanlarla iletişimi kesilen ve sürekli "sen delisin, işe yaramazsın" denilerek psikolojik bir tecride maruz bırakılan kadın, TMK m. 162'ye dayanarak boşanma davası açmıştır. Somut olayda fiziki bir darp veya yaralama olmasa dahi, uygulanan bu ağır psikolojik tecrit ve ezici muamele, doktrin ve Yargıtay uygulamasında "pek kötü davranış" kapsamında değerlendirilmektedir. Bu fiillerin kişide yarattığı ruhsal yıkım, bedensel bir saldırı kadar ağır sonuçlar doğurduğundan, kanunun aradığı insafsızca eziyet şartını fazlasıyla karşılar. Hâkim, bu eylemlerin sabit olması halinde, ortak hayatın çekilmezliğini ayrıca araştırmadan mutlak ve özel boşanma sebebiyle davanın kabulüne karar verecektir.
Olay 2: Eşinin ailesinin ve geniş bir akraba grubunun bulunduğu bayram yemeğinde kocasına dönerek "sen ne biçim erkeksin, beceriksiz ve iktidarsızsın" diyerek onu alenen aşağılayan kadının bu eylemi, "ağır derecede onur kırıcı davranış" teşkil etmektedir. Koca, şeref ve haysiyetini toplum içinde zedeleyen bu olayın yaşandığı günden itibaren 6 aylık hak düşürücü süre içinde boşanma davası açmak zorundadır. Şayet koca, olayın üzerinden bir yıl geçtikten sonra TMK m. 162'ye dayanarak dava açarsa, sürenin dolması sebebiyle bu özel talebi usulden reddedilecektir. Ancak eylemin aynı zamanda güven ve saygıyı yok etmesi nedeniyle, koca süresiz olan genel boşanma sebebine (TMK m. 166/1) dayanarak evlilik birliğinin temelden sarsılması iddiasıyla davasını başarıyla yürütebilecektir.
TMK m. 162 metninde yer alan "pek kötü davranış" ile "ağır derecede onur kırıcı davranış" arasındaki teorik sınır, uygulamada çoğu zaman belirsizleşmekte ve iç içe geçmektedir. Bir eşin diğerini toplum içinde döverken aynı zamanda ona ağır küfürler etmesi, her iki boşanma sebebini de aynı anda doğurur. Kanun koyucunun fiziksel şiddet (pek kötü davranış) ile manevi şiddeti (onur kırıcı davranış) aynı fıkrada eritmesi, dava dilekçelerinde taleplerin birbirine karışmasına ve hâkimin HMK m. 33 gereği hukuki nitelendirme yaparken sınırları çizmekte zorlanmasına yol açmaktadır. Bu iki kavramın sınırlarının Yargıtay içtihatlarıyla daha öngörülebilir şekilde ayrıştırılması, özellikle davanın fer'isi niteliğindeki manevi tazminat (TMK m. 174/2) hesaplamalarında zararın niteliğinin tam olarak tespit edilebilmesi açısından elzemdir.
Aile içi şiddet veya ağır psikolojik baskı mağdurlarının, TMK m. 162 kapsamında öngörülen 6 aylık subjektif hak düşürücü süreyi kaçırmaları büyük bir hukuki sorun yaratmaktadır. Özellikle ağır travma yaşayan, can korkusu taşıyan veya ekonomik olarak eşine bağımlı olduğu için derhal mahkemeye koşma imkânı bulamayan mağdur kadınlar, süre geçtikten sonra bu özel ve mutlak boşanma sebebine dayanamamakta; bunun yerine kusur ispatının daha esnek ancak davanın reddedilme ihtimalinin daha yüksek olduğu genel boşanma sebebine (TMK m. 166/1) yönlendirilmektedir. Temel insan haklarına (yaşam ve vücut bütünlüğü) yönelik böylesine ağır saldırılarda, mağdurun dava açma hakkının 6 ay gibi son derece kısa bir zaman dilimine hapsedilmesi, kadına yönelik şiddetle mücadele ve İstanbul Sözleşmesi'nin (geçmişteki ruhu itibarıyla) koruyucu mekanizmalarıyla çelişen katı bir usul engelidir.
TMK m. 162 hükmünün, 6284 sayılı Ailenin Korunması ve Kadına Karşı Şiddetin Önlenmesine Dair Kanun ve mal rejimleri ile eşgüdümlü kullanımı şiddet mağdurları için hayati bir koruma sunsa da, yaptırımlar bazında eksiklikler barındırmaktadır. Hayata kast nedeniyle boşanma gerçekleştiğinde, fail eşin mal rejiminin tasfiyesinde TMK m. 236/2 uyarınca artık değerdeki payının hâkim tarafından sıfırlanması veya indirilmesi gibi çok sert ve yerinde ekonomik yaptırımlar öngörülmüştür. Ancak aynı caydırıcı ekonomik yaptırımın, mağdurun hayatını zindana çeviren "pek kötü davranış" veya "ağır derecede onur kırıcı davranış" halleri için yasa metninde açıkça düzenlenmemiş olması, failin sadece cüzi bir manevi tazminatla eyleminden sıyrılmasına ve ekonomik olarak yeterince cezalandırılmamasına neden olmakta, bu durum hakkaniyet ilkesini zedelemektedir.
Bu yorum, Av. Fethi Güzel tarafından akademik dürüstlük ilkeleri çerçevesinde hazırlanmıştır.
Kullanılan kaynaklar:
Yorumun kapsamı: Bu çalışma, 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 1 Ocak 2002'de yürürlüğe giren 162. madde metnine dayanır.
Görüş: Psikolojik şiddetin 'pek kötü davranış' kapsamında değerlendirilmesinin modern bir ilerleme olduğu; 6 aylık hak düşürücü sürenin aile içi şiddet mağdurları için uzatılması veya kaçırılması halinde af-benzeri bir iyileştirme mekanizması getirilmesi; 6284 sayılı Kanun ile TMK m. 162'nin bütüncül uygulanmasının şiddet mağdurları için etkin koruma sağlayacağı görüşü benimsenmiştir.
Güncellik: Bu yorum, 16.05.2026 tarihi itibariyle günceldir.